Nul-beweging

In 1960 vormden Armando, Jan Hendrikse, Henk Peeters en Jan Schoonhoven de Nederlandse Nul-beweging. Nul was de Nederlandse variant op de internationale kunstbeweging Zero en een reactie op Cobra. Het grondbeginsel van de beweging was het opheffen van de figuratie en het aanvaarden van de dingen zoals ze zijn. Men wilde juist de werkelijkheid van materialen tonen, deze wellicht niet eens aanraken. Het was een vervolg op de ideeën van Marcel Duchamp, die verklaarde dat in principe alles kunst kon zijn of worden. De realiteit werd anders opgevat en daarbinnen werd de individuele rol van de kunstenaar tot het minimum beperkt. Tentoonstellingen van de beweging waren jarenlang door heel Europa te zien met boegbeelden zoals Otto Piene en Yves Klein. In Nederland exposeerde Nul voor het laatst in 1965 in het Stedelijk Museum Amsterdam. Na vijf jaar was het gedaan, hoewel verschillende kunstenaars het gedachtegoed nog lang trouw zouden blijven.